[EBF] Unknow... I got you

posted on 05 Mar 2013 13:00 by ritz2nd in EBF
 
 
 
 
กลางดึกในเมืองอันแสนเงียบสงัด ในช่วงเวลาที่สิ่งมีชีวิตส่วนใหญ่กำลังพักผ่อนกันอย่างแสนสุขสบาย
 
แต่มีสิ่งมีชีวิตหนึ่งที่ไม่หลับนอนแต่ออกมายืนมองดูดาวบนท้องฟ้า
 
สิ่งมีชีวิตที่มีนามว่า ไวเวิร์น ฟามิล่า
 
 
ความจริง สิบเอกคนนี้ไม่ได้อยากออกมาดูดาวบนท้องฟ้าหรอก เพียงแต่ติดนิสัยที่ว่า ถ้าไม่ได้ออกมารับลมเย็นๆของช่วงเวลากลางคืนเสียหน่อย มันจะทำให้นอนไม่หลับ
 
และดาวในค่ำคืนนี้ก็ดูท่าจะน่าสนใจไม่น้อย เท่านั้นเอง
 
 
ไวเวิร์นอ้าปากหาวน้อยๆ หลังจากแหงนหน้ามองดูดาวได้ซักพัก เป็นสัญญาณที่ว่าเขาควรจะกลับเข้าที่พักเพื่อเข้านอนได้แล้ว แต่ในขณะที่เขากำลังจะตรงกลับไปที่พักนั้นเอง เสียงของชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากมุมมืดของตึก
 
"ไง...."
 
 
แว่วเสียงที่ดังออกมานั้น ทำให้ไวเวิร์นต้องหรี่ตาก่อนจะหันกลับไปมองทางต้นเสียงทันที บุรุษคนนึงยืนอยู่ในซอยเล็กๆข้างตึกและพิงกำแพงตึกอยู่ ชุดที่ใส่นั้นทำให้ระบุได้ทันทีว่าเป็นคนของกองทัพหลวงแน่นอน เพียงแต่ร่างนั้นโดนเงาของตึกพาดทับอยู่จึงทำให้ไม่เห็นว่ามีหน้าตาเป็นอย่างไร
 
"โธ่ อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ หึหึ"
 
ดูเหมือนชายคนนั้นจะรู้จักไวเวิร์น แต่ไวเวิร์นนั้นไม่คิดว่าจะรู้จักชายคนนี้ เว้นแต่น้ำเสียงที่มันช่างคุ้นเคยยิ่งนัก
 
"อะไรกัน ลืมฉันไปแล้วรึไง"  ชายปริศนาพูดต่อราวกับอ่านสิ่งที่ไวเวิร์นคิดได้ "น่าเสียนะ แต่ก่อนเรารู้จักกันดีแท้ๆ"
 
คำพูดของชายปริศนานั้นทำให้ไวเวิร์นไม่เข้าใจมากขึ้นไปอีก คนๆนี้เขาเคยรู้จักมาก่อนงั้นหรือ เท่าที่เขาจะนึกออกได้ คนที่เขารู้จักนั้นแทบจะนับคนได้ ถ้าไม่นับ....
 
"นายเป็นใครกันแน่..." ไวเวิร์นเอ่ยปากถามเสียงเรียบ แม้ในหัวสมองเค้าจะคิดจนวุ่นไปหมด ว่าชายลึกลับตรงหน้าคือใครกันแน่
 
 
แทนคำตอบ ชายลึกลับตรงหน้าค่อยๆเดินออกมาจากเงามืดของตึก ทันทีที่ใบหน้าของเขานั้นถูกแสงไฟจากข้างตึกสาดส่อง ไวเวิร์นก็ต้องเบิกตากว้างขึ้นอย่างตกใจเล็กน้อย
 
 
เส้นผมสีน้ำเงินเข้ม ดวงตาสีฟ้าหม่น  และเกล็ดสีเขียวที่แสนน่าเกลียดบนใบหน้าซีกซ้าย พร้อมรอยยิ้มที่เย้ยหยัน
 
 
ชายตรงหน้าเขานั้นมีใบหน้าเหมือนกับไวเวิร์นทุกประการราวกับฝาแฝดที่เกิดมาพร้อมกัน
 
"อะไรกัน ยังจะตกใจอีกหรือไง"  ชายที่มีใบหน้าเหมือนไวเวิร์นหัวเราะน้อยๆกับท่าทีของอีกฝ่าย
 
ไวเวิร์นอีกฝั่งเริ่มรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัย กระบองคู่ใจกระชับในมือพร้อมป้องกันตัว ก่อนจะเอ่ยปากถามอีกคนว่า " ฉันไม่รู้มาก่อน ว่าเจ้าพวกนักวิจัยนั้น เอาร่างฉันไปโคลนนิ่งด้วย"
 
"หึหึ ฉันไม่ใช่ร่างโคลนของนายหรอก " ชายตรงหน้าเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดี "ฉันน่ะ ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่สร้างขึ้นมาจากพวกน่ารังเกียจพวกนั้นหรอก "
 
"แล้วแกเป็นใคร...." ไวเวิร์นยิ่งรู้สึกว่าคนตรงหน้าไม่ปลอดภัยกว่าเดิม ในเมื่อไม่ใช่ร่างโคลน
 
 
"พวกเราน่ะรู้จักกันตั้งแต่เด็กแล้วล่ะ ถึงแม้นายอาจจะไม่รู้สึกเลยก็เถอะ "
 
คำตอบของคนตรงหน้าทำให้ไวเวิร์นรู้สึกไม่เข้าใจมากกว่าเดิม คนที่เขารู้จักนั้นแทบจะนับคนได้ ยิ่งเป็นสมัยเด็กยิ่งไม่ต้องพูดถึง ยกเว้นก็แต่พวกนั้น...
 
 
 
 
 
"ฉันน่ะ คือตัวนายไง"
 
คำตอบที่มาพร้อมกับรอยยิ้มทำให้ไวเวิร์นนิ่งสนิทราวกับถูกหยุดเวลาเอาไว้
 
"ถ้าจะเรียกแบบเป็นทางการละก็นะ" เสียงหัวเราะดังขึ้น "ฉันเป็นตัวตนของนายไงล่ะ ตัวตนที่อยู่ในตัวนายตั้งแต่เด็ก"
 
ไวเวิร์นรู้สึกสับสนไปหมด ตัวตนของเขาจะมาปรากฎตัวต่อหน้าได้อย่างไร นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันแน่
 
 
 
"เรื่องมันนานแล้วสินะ ตั้งแต่เด็ก ถูกจับไปแท้ๆ แต่แม่ก็ไม่ยอมมาช่วยอะไร ทั้งๆที่เป็นลูกของตัวเอง"
 
คนตรงหน้าเขาที่บอกว่าเป็น"ตัวตนของเขา" เริ่มเล่าเรื่องราวพร้อมกับทำหน้าเศร้าหมอง แต่แววตาที่แฝงด้วยความเจ้าเล่ห์นั้นบ่งบอกได้ว่า เขาแค่แกล้งตีหน้าเศร้า
 
"พอโดนจับไปก็ถูกบังคับให้ทำอะไรตั้งเยอะ ทั้งเจ็บทั้งหนัก  โดนฉีดยาอีกไม่รู้อีกกี่ร้อยเข็ม แถมต้องไปอยู่ในโหลน้ำเน่าๆนั่นอีก"
 
ไวเวิร์นอึ้งอีกครั้ง..เรื่องรางจากปากของอีกฝ่าย เป็นเรื่องราวในวัยเด็กของเขาทั้งนั้น หมายความว่าคนตรงหน้าคือ ตัวตนของเขาจริงๆงั้นหรือ
 
"สุดท้ายพอไม่ได้ตามที่หวัง พวกนั้นก็จับยัดลงกล่อง เอาไปทิ้งไว้ที่ไหนก็ไม่รู้ เกือบตายเลยนะตอนนั้นน่ะ"
 
ไวเวิร์นจ้องคนตรงหน้าที่เมื่อเล่าจบก็ส่งเสียงหัวเราะเบาๆออกมา เลิกแกล้งทำเป็นตีหน้าเศร้าไปโดยเรียบร้อย
 
"นี่ ไม่คิดหรือไง ว่าพวกเราน่ะ ถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวมาตลอด ไม่เคยมีใครเห็นค่าในตัวเลย"
 
จู่ๆคนตรงหน้าเขาก็เริ่มตั้งคำถามขึ้นมา
 
"ความทะเยอะทะยานในตัวนายนะ" เขาชี้มาทางไวเวิร์น "มันก็มาจากเรื่องพวกนี้ไม่ใช่หรือไงกัน"
 
ตัวตนของไวเวิร์นเดินมาตรงหน้าเขาก่อนจะเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
 
"พวกเราน่ะ ยังไงซะก็ไม่มีใครที่ให้เชื่อใจ ให้พึ่งพา สุดท้าย พวกเราก็ต้องพึ่งตัวเอง แต่ก็อยากจะเปลี่ยนแปลงมัน อยากจะได้ปกครองพวกนั้น อยากจะเป็นใหญ่"
 
สายตาของไวเวิร์นทั้งสองฝ่ายจ้องมองกันราวกับสื่อถึงกันได้
 
"ถ้าพวกเราลองทำดูละก็นะ มันจะเปลี่ยนแปลงคราทอสได้เลยนะ ความฝันที่เก็บไว้จะได้กลายเป็นจริง ไม่สนใจเลยรึไง"
 
ตัวตนของไวเวิร์นยืนมือออกมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูชั่วร้าย สิ่งที่คนตรงหน้าพูดออกมานั้น ล้วนเป็นเรื่องที่เก็บอยู่ภายในใจของไวเวิร์นมาตลอดเวลา
 
 
ถ้าเพียงแค่เขาได้เป็นใหญ่ในคราทอส...
 
ถ้าเขาได้ปกครองคนพวกนั้น...
 
เขาจะได้หลุดพ้นจากอะไรบ้าๆนี่เสียที...
 
ไวเวิร์นค่อยๆคลายมือที่จับกระบองออก สีหน้าที่ดูสับสนนั้นเริ่มกระจ่าง  จนทำให้ไวเวิร์นอีกคนตรงหน้านั้นดูพอใจอย่างมาก
 
"อย่าลืมสิ พวกเราน่ะรักและเชื่อใจใครไม่ได้ นอกจากพวกเรากันเองเท่านั้น"
 
"นั่นสินะ..."
 
 
 
เปรี้ยง!!!
 
พลั่ก!!!
 
 
เสียงของแข็งกระทบอะไรบางอย่างดังสองครั้งก่อนจะจบลงด้วยความเงียบสงบอีกครั้ง
 
ก่อนที่จะมีเลือดค่อยๆไหลนองบนพื้นออกมาจากเงาของมุมตึก
 
 
ไวเวิร์นมองตัวอีกฝ่ายที่เหมือนตัวเขาทุกประการนอนกองอยู่ริมกำแพงตึก เลือดสีแดงสาดกระเซ็นเปรอะกำแพงไปทั่วจากการถูกกระบองหวดด้วยแรงมหาศาลของเขา คงไม่ต้องบอกว่ายังมีชีวิตอยู่ดีหรือไม่...
 
 
 
 
 
"...ถ้านายเป็นตัวตนของฉันจริง นายก็ควรจะรู้นะว่าฉันรักตัวเองก็จริง....แต่ก็เกลียดตัวเองมากที่สุดด้วย"
 
 
===============================
 
สรุป
 
อันโนนแปลงร่างเป็นตัวไวเวิร์นซะเอง มาชวนไวเวิร์นไปทำก่อการใหญ่ แต่ถูกกระบองบวดตวยหวดกระแทงกำแพงดับอนาถ
 
จริงๆฟิคควรจะยาวกว่านี้ แต่เอ็กทีนทำร้าย ทำหายไปเกินครึ่ง จำไว้นะ ฉันจะไม่ทน
 
 
เพราะไวเวิ่นนั่นฟอเลเวอร์อัลโลน ดังนั้นอันโนนที่เหมาะก็คือ ตัวมันเองไงล่ะ 5555
 
 
ปล.  
 
จริงๆชื่อเอ็นทรี่มันเหมาะกับอันโนนอันนี้มากกว่า
 
 
Gotta catch 'em all !!!
 
ฉันรู้พี่ชาย ว่ามันแป๊ก...
 
 

Comment

Comment:

Tweet

เข้ามาเพื่อบอกว่าชอบรูปท้ายเอนทรี่มาก 5555555 //โดนบวดตวยไป
ไวเวิร์นผู้น่าสงสาร ฟอเอเวอร์อโลนหรือคะ
มาทางนี้มามะๆ *แกว่งแครอทล่อ*