บันบัน's บล็อค ชีวิตเหมือนการ์ตูน

เอ็นทรี่นี้เป็นส่วนนึงของ

 

 

 

 

 

กลางถนนสายใหญ่เส้นหนึ่งที่ควรจะมีรถวิ่งผ่านไปมา

 

กลับมีกลุ่มนักเรียนกลุ่มใหญ่ๆสองกลุ่มที่กำลังยืนประชันหน้ากันด้วยสีหน้าปานกับจะฆ่ากันให้ตายไปข้าง

 

อาวุธทั้งหลายแหล่ทั้งไม้หน้าสาม ท่อแปป กระบองเหล็ก หรือมีดสั้น ในมือของทั้งสองฝ่ายต่างยืนยันได้ดีว่างานนี้คงมีแหลกกันไปข้าง

 

"ตายยยยยยยยยยยยยยยยยยยย"

 

สิ้นเสียงตะโกนของใครไม่ทราบฝ่าย ทั้งสองฝ่ายต่างมุ่งตรงเข้าไปตีกันทันที

 

เหตุการณ์ชุลมุนเกิดขึ้นแบบไม่รู้ว่าฝ่ายไหนเป็นอะไรยังไง ทั้งสองฝ่ายต่างตีกันโดยไม่รู้ว่าตีกันถูกฝ่ายหรือไม่

 

จนกระทั่งมีเสียงคนตะโกนว่า

 

"ลูกพี่กรูมาโว้ยยยยยยยยยยย!!!"

 

เสียงตะโกนกึกก้อง ราวกับต้อนรับ ชายหัวโล้นร่างยักษ์ที่อกมีสักคำว่า"พ่อทุกสถาบัน" ด้วยขนาดร่างกายใหญ่โตและพลังกำลัง ที่เมื่อมาถึงก็จัดการต่อยคนไปทีเดียว6คนให้นอนแน่นิ่งได้ สมกับฉายาจริงๆ

 

สถาณการณ์เปลี่ยนผันเมื่อฝ่ายที่มีเจ้าของฉายาพ่อทุกสถาบันมาเยือนก็ดูจะได้เปรียบขึ้นทันที อีกฝ่ายเริ่มล่าถอยไปเรื่อยๆ เพราะสู้่แรงไม่ได้

 

จนกระทั่งเมื่อจู่ชายร่างยักษ์เกิดล้มลงไปเสียดื้อๆกลางถนน ก่อให้เกิดฝุ่นตลบอบอวนไปทั่ว

 

"เฮ้ยอะไรวะ!!"

 

ฝ่ายที่กำลังได้เปรียบตะโกนเสียงดังในเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝัน เมื่อฝุ่งจางลงก็พลันปรากฎร่างหญิงสาวชุดนักเรียนกระโปรงยาวที่กำลังนั่งยองๆอยู่บนหลังชายร่างยักษ์ในมือถือดาบไม้ไร้คมที่ดูน่าเกรงขามอย่างประหลาด

 

"ลูกพี่ริทซ์!!!"

 

อีกฝ่ายตะโกนเรียกชื่อด้วยเสียงอันดังกึกก้อง ก่อนสาวเจ้าจะลุกขึ้นมายืนบนร่างของชายเจ้าของฉายา

 

"ถ้าแกเป็น"พ่อทุกสถาบัน" ฉันก็"แม่ทุกสถาบัน" ละวะ"

 

เธอกล่างด้วยน้ำเสียงเย้ยยัน ก่อนพุ่งไปจัดการอีกฝ่าย เป็นที่ชุลมุนต่อไป

 

 

"ชิชิชิ สินสอด สินสอด~"

 

เบลเฟกอร์ เจ้าชายแห่งวาเรีย กำลังสนุกสนานกับการนับเงินจำนวนมากบนโต๊ะเตี้ยๆในห้องโถงปราสาท ริทซ์ซึ่งเดินเข้ามาพอดีจึงมองเห็นจำนวนเงินที่ปกติวาเรียไม่น่าจะมีเยอะขนาดนี้

 

เพราะวาเรียจนนั่นเอง....

 

"สวัสดีค่ะ....." เธอทักตามปกติพร้อมมองดูเงินจำนวนมากที่ออกมาจากซองซีขาวใบใหญ่

 

"ว่าไง ริทซ์ สินสอดมาแล้วละนะ~"

เจ้าชายพูดพลางยิ้มอย่างอารมณ์ดีแบบที่ไม่เคยได้เห็นมาก่อน พลางโบกเงินไปมา

 

"สินสอด.....สินสอดอะไรคะ"

"เห...ทำเป็นจำไม่ได้นะ สินสอดไงล่ะ วองโกเล่โอนมาให้แล้วละน๊า~"

ริทซ์มองเงินจำนวนมากสลับกันหน้าเจ้าชายที่แม้มองไม่เห็นด้วงตาก็บอกให้รู้ว่ากำลังทำหน้าชื่นบานอย่างเต็มที่

ก่อนจะทำหน้าสงสัยอีกรอบว่า สินสอดมันคืออะไร

 

"แหน่ะ ทำเป็นงง นี่น่ะเป็นความดีความชอบของริทซ์เลยนะเนี่ย" เจ้าชายยิงประเด็นเปิดให้ริทซ์เลิกทำหน้าสงสัย แต่ดูเหมือนคุณเธอก็ยังทำหน้าสงสัยไม่เลิก...

 

สมฉายาปรัศนีจริงๆ

 

"ก็ริทซ์ไปตอบตกลงว่าจะแต่งงานกับใครน๊า~~? ทางนั้นก็เลยโอนค่าสินสอดมาเพื่อยืนยันว่ายังไงละ~"

เจ้าชายเบลเฟกอร์ จัดการเฉลยข้อสงสัยของึคำว่าสินสอดให้ริทซ์ฟังเสร็จสรรพ

 

ซึ่งเจ้าตัวก็ทำสีหน้านิ่งเฉย ก่อนรีบหลบหน้าเดินฉับๆขึ้นบันไดไป

 

"สงสัยจะอาย ชิชิชิ"

 

 

 

 

 

 

ณ บาร์เหล้าแห่งหนึ่งในย่านกลางกรุง

 

แสงไฟสลัวภายในบาร์ทำให้มองเห็นบรรดาลูกค้าภายในร้านเป็นเพียงแค่เงาตะคุ่มๆ แสงที่สว่างที่สุดมีเพียงแค่สปอร์ไลท์บนเวทีเล็กๆที่มุมร้านเท่านั้น นักร้องสาวหน้าตาธรรมดาๆกำลังร้องเพลงด้วยน้ำเสียงปกติ เหล่าลูกค้าภายในร้านต่างนั่งกินเหล้าหรือสูบบุหรี่กันอย่างเงียบๆ ทำให้ภายในร้านมีเพียงเสียงร้องเพลงเท่านั้น

 

โดยทั้งหมดหารู้ไม่ว่า มีการเจรจาเกิดขึ้นที่โต๊ะมุมร้านตัวหนึ่ง...

 

"ไม่คิดว่ามันเรียกโหดไปหน่อยเหรอ..."

"งานคือเงิน....."

 

การสนทนาเกิดขึ้นระหว่างชายแก่คนหนึ่งในชุดสูทสีเทาคร่ำครึกับหญิงสาวผมสีแดงในชุดสูทสีดำ บนโต๊ะนอกจากแก้วไวน์เปล่าๆก็ยังมีกระเป๋าสี่เหลี่ยมสีดำใบเล็กๆใบหนึ่งวางไว้

 

"ผมไม่เคยเจอใครเรียกค่าแรงโหดขนาดนี้มาก่อน แค่ขอให้ช่วยสั่งเก็บพวกจุ้นจ้านเท่านั้น" ชายแก่กล่าวด้วยสีหน้าคร่ำเครียด

 

"คุณเป็นถึงเจ้าของบาร์ที่นี่ แค่นี้ฉันยังเรียกน้อยไปด้วยซ้ำ" หญิงสาวกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย..

 

"คุณ...อะไรนะ? ริทซ์ใช่มั้ย...เอางี้ ผมมีบริการพิเศษของทางร้าน ถ้าคุณถูกใจละก็ ลดค่าแรงลง ตกลงไหม?"

 

"................ก็ได้" 

 

ริทซ์ตอบตกลงข้อเสนอของชายแก่ ซึ่งเขาหันไปพยักเพยิกๆกับนักร้องบนเวทีทันที

 

 

 

 

 

 

 

ท่อนฮุคของเพลงมีเมียเด็ก ทำให้ริทซ์ลุกขึ้นแล้วเดินออกจากร้านไปทันที ทิ้งให้ชายแก่เจ้าของร้านนั่งมองอยู่ข้างหลัง

 

"...นึกว่าเป็น เมียเด็ก ซะอีก..."